عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی .

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه گذاشتن سدی در برابر رودی است که از چشمانت جاری است.

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه پنهان کردن قلبی است که به اسفناک ترین حالت شکسته شده .

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی به آن ها تکیه کنی و از غم زندگی برایش اشک بریزی .

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدائی به سرانجام رسانی .

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است .

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست،
بلکه یخ بستن وجود آدم ها و بستن چشمها است.

از پس شیشه عینک استاد                سرزنش وار به من می نگرد

میکند مطلب خود را آغاز               بچه ها عشق گناه است گناه

مبصرامروزچواسمم راخواند               بی جهت داد کشیدم غایب

بچه ها جمله به من خندیدند              که جنون گشته به اینک غایب

ولی آنها چه میدانستند                     که من آنجا ودلم جای دگر

دل آنها در پی درس وکلاس             دل من در پی سودای دگر

سیه چشمی به کار استاد                  به من درس محبت یاد میداد

مرا از یاد برد آخر ولی من              به جز او عالمی را بردم از یاد

از روزي كه تو رفتي پريده رنگ شادي

اما خورشيد مي تابه مثل يه روز عادي

چطور هنوز پرنده داره هواي پرواز

چطور هنوز قناري سر مي ده بانگ آواز

مگر خبر ندارن تو رفتي از كنارم

چرا بهت نگفتن بي تو چه حالي دارم

به چشم خسته من آسمون از سنگ شده

لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده

آفتاب نشسته روي گل هاي سرخ قالي

خيال تو كنارم توي اتاق خالي

از تو هزار تا قصه چه جاودانه ساختم

قلب پر از غرور رو چه عاشقانه باختم

به چشم خسته من آسمون از سنگ شده

لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده

شب ها با ياد عشقت به قتل خون نشستم

صد بار از ت بريدم صد بار از ت شكستم

اسمت به روي لبهام توي ترانه هامه

بغض گرفته عشق تو غربت صدامه

بي تو ببين چه سرده تابستون تنهايي

به چشم خسته من آسمون از سنگ شده

منو ببخش

که ندیده میگرفتم التماسه اون نگاه نگرونو

منو ببخش

که گرفتم جای دست عاشقت رو دست عشق دیگرونو

لایق عشق بزرگ تو نبودم

.
.
.

منو بخشیدی و من چشمامو بستم

منوببخش

منوببخش

^{گفتگو با خدا}

خدا پرسید : پس تو می خواهی با من گفتگو کنی ؟

من در پاسخ گفتم : اگر وقت دارید .

خدا خندید : وقت من بی نهایت است .

در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی ؟

پرسیدم : چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد ؟

خدا پاسخ داد :

کودکیشان . اینکه آنها از کودکیشان خسته می شوند عجله دارند که بزرگ شوند .

بعد دوباره پس از مدتها آرزو می کنند که کودک باشند .

اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول بدست آورند و بعد پولشان را از دست       می دهند تا دوباره سلامتی خود را به دست آورند .

اینکه با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می کنند و بنابراین نه در حال زندگی  می کنند و نه در آینده .

اینکه آنها به گونه ای زندگی میکنند که گویی هرگز نمی میرند و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند .

دستهای خدا دستانم را گرفت

برای مدتی سکوت کردیم

و من دوباره پرسیدم : به عنوان یک پدر می خواهید کدام درس زندگی را فرزندانتان بیاموزند ؟

او گفت : بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد . همه ی کاری که می توانند بکنند اینست که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند .

بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند .

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی در قلب آنان که دوستشان داریم ایجاد کنیم . اما سالها طول می کشد تا این زخم ها را التیام بخشیم .

بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد . کسی است که به کمترین ها نیاز دارد .

بیاموزند که انسانهایی هستند که آنها را دوست دارند . فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند .

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند اما آن را متفاوت ببینند .

بیاموزند که کافی نیست که فقط دیگران را ببخشند . بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند .

من با خضوع گفتم : از شما به خاطر این گفتگو متشکرم . آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟

خداوند لبخند زد و گفت فقط اینکه ؟

^{بدانند من اینجا هستم . همیشه}

و بیاموزیم که توکل بر خدا

 باعث می شود خداوند دری را به روی مان باز کند .

كاش می شد بارديگر سرنوشت را از سر نوشت

 كاش می شد هر چه هست بر دفتر خوبی نوشت

كاش می شد از قلمهايی كه بر عالم رواست بامحبت, باوفا, با مهربانيها نوشت

كاش می شد اشتباه هرگز نبودش درجهان داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت

كاش دلها از ازل مهمورحسرتها نبود كاين همه ای كاشها بر دفتر دلها نوشت

ولی تلخ تر ازآن زمانی است که ببینی ۱شیر اسیر

چشمان ۱آهو شده